Verpleeghuiszorg

Zojuist heb ik op dvd de documentaire ‘Van Later Zorg’ van Claire Pijman bekeken. Omdat ik een dierbaar familielid heb dat aan dementie lijdt en in een verpleeghuis zit, keek ik vooral naar het dementie-proces. Ik zag veel gelijkenissen. Dat de moeder iets wil zeggen, maar dat haar hersenen de informatie (blijkbaar) niet om kunnen zetten in spraak, bijvoorbeeld. Dat ze op een bepaald moment in vreemde oneliners (dooddoeners) gaat praten. ‘En zo gaat het lever verder, hè?’  ‘Nou dat was het dan wel.’  Het gefrummel met brood. Niet meer weten hoe je gordijnen open moet doen of hoe je in een auto stapt. Hoe ze onbeholpen lacht als de dingen niet gaan zoals ze wil of als ze haar zinnen niet meer kan formuleren.

Maar het meest pijnlijke is het oprechte verdriet van documentairemaakster Claire en haar zus Jeannette die vol goede bedoelingen aan het ‘mantelzorgproject’ zijn begonnen en op het laatst – als hun moeder incontinent gaat worden en het Filippijnse meisje dat ze in dienst willen nemen om ’s nachts bij hun moeder te slapen, opeens een andere baan blijkt te hebben aangenomen, moeten accepteren dat moeder tóch naar een verpleeghuis moet.

Petje af voor de twee zussen en ook zeker voor de partner van Claire, die je op geen enkel moment hoort klagen over de aandacht die de dementerende moeder vraagt. Een prachtige, docht pijnlijke documentaire die keihard laat zien wat mantelzorg vraagt van mensen.

De documentaire is online te zien.